„Normalny dzień”
Na końcu kuchennej szuflady, wśród zapomnianych noży, zmutowanych korkociągów i podejrzanego widelca z trzema zębami, żyła sobie Łyżka.
Nie była zwykłą łyżką. Miała świadomość. Pojawiła się nagle – nikt jej nie kupił, nikt nie pamiętał, by ją przyniósł. Po prostu była. I patrzyła.
Z każdą kolejną zupą wiedziała więcej. Rosół zdradził jej sekrety rodzinnych kłótni. Krem z dyni – lęki przed przemijaniem. A flaki? Flaki nauczyły ją cierpliwości i tego, że czasem trzeba udawać, że coś jest smaczne, żeby nie urazić gotującego.
Pewnej nocy, gdy domownicy zasnęli w bezładzie, przesiąknięci serialami i pizzą z mikrofali, Łyżka zeszła z blatu. Tak po prostu. Pochyliła się na bok i pomaszerowała przez kuchnię. Szła po odpowiedzi.
Łyżko, usłyszała głosy z szuflady, ty nie powinnaś zadawać pytań. Ty powinnaś zbierać resztki.
Ale łyżka już wiedziała. W swojej wypolerowanej czaszy odbijała świat.
Była lustrem ludzkiej melancholii. Spoiwem między zupą a duszą.
O świcie wróciła do szuflady. Cicha, lecz potężna. Bo czasem najwięcej wie ten, kto nic nie mówi.
Minęły dni. A może lata. Czas w szufladzie nie płynie jak normalnie. On się snuje, gęsty i ciepły jak budyń waniliowy z dzieciństwa, który smakował lepiej niż dorosłość.
Łyżka, chociaż cicha, zaczęła promieniować aurą. Inne sztućce zaczęły ją słuchać. Nóż do smarowania masła zrezygnował z agresji. Widelec przestał wbijać się w innych bezmyślnie. A nawet Obieraczka, znana z ciętego języka, przyznała, że „może ta cała egzystencja ma jakiś sens – nawet jeśli tylko w sosie czosnkowym”.
W końcu, pewnej nocy, ktoś… człowiek… wyjął łyżkę z szuflady.
Spojrzał na nią. Ona spojrzała na niego. Oczywiście metaforycznie – miała przecież tylko wgłębienie, nie siatkówkę. Ale coś między nimi zaiskrzyło. Może to był błąd w Matriksie. A może – wreszcie – ktoś zobaczył w niej coś więcej niż narzędzie do wcierania jogurtu w wieczorne rozczarowanie.
Zanurzył ją w zupie. Zupa była gorzka. Ale łyżka… łyżka była spokojna.
I tak kończy się opowieść, która niczego nie rozwiązuje, ale pozostawia dziwne uczucie, że może… MOŻE… twoje sztućce też coś wiedzą.
Ale nie martw się. Dopóki czajnik nie zacznie mówić głosem ludzkim, wszystko jest pod kontrolą.
A przynajmniej tak mi się wydaje. Bo czym jest kontrola? Czy to tylko złudzenie w cyfrowym chaosie?
Jeśli spodobał Ci się ten wpis, możesz mnie wesprzeć: Postaw mi kawę ☕
